justme

Friday, February 24, 2012

Και να που πιάστηκα στα πράσσα.
Γιατί είχα την ψευδαίσθηση ότι το ιντερνετικό αυτό ημερολόγιο είναι έστω και στο ελαχιστο προσωπικό, δεν ξέρω. Δεν την έχω πια, χάρη σε κάποιον. Τον ευχαριστώ μεν που με προσγείωσε, ευχαριστώ και μένα που δεν έχω γράψει ακόμη περισσότερα εδώ μέσα.
Το ότι με βλέπουν, με ακούν η με διαβάζουν όμως, δεν αποτέλεσε ποτέ εμπόδιο στην έκφρασή μου για να το κάνει τώρα.
Και μάλλον κάτι τέτοιο προσπαθω να αποδείξω αυτή τη στιγμή στον εαυτό μου, ξεκινώντας άλλο ένα ποστ σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Τόπος η Θεσσαλονίκη λοιπόν. Μετά από δυο δύσκολους μήνες. Ψέμα, μετά από δυο ΠΟΛΥ δύσκολους μήνες. Και μόλις τελείωσε ήδη η δεύτερη μέρα μου εδώ. Τη σκεφτόμουν τόσο λυτρωτικά, ωραία και εξειδανικευμενα αυτήν την απόδραση, που σχεδόν την θεοποίησα. Κλασσικά.
Όχι ότι έπεσα έξω, λειτούργησε όντως θετικά. Αλλά ας μη γελιόμαστε. Όπου και αν πάμε, όσο και αν κρυφτούμε, στην ουσία πάντα από τον εαυτό μας προσπαθούμε να ξεφύγουμε, από κανέναν άλλο. Και όσο δεν μας αντιμετωπίζουμε ευθέως, τόσο διαιωνίζουμε μια κατάσταση που περισσότερο απ τον καθένα βλάπτει και πάλι εμάς.
Έτσι λοιπόν, αν και νιώθω πολύ καλύτερα, ξέρω ότι γι αυτό δεν ευθύνεται μόνο ο τόπος, αλλά και εγώ η ίδια. Κατόρθωσα να μου δώσω τη σφαλιάρα που χρειαζόμουν, και το κανα πριν έρθω Θεσσαλονίκη. Καλό αυτό εν μέρει, μιας που για άλλη μια φορά βγήκα μόνη μου απ τα σκατά, κακό από την άλλη γιατί δεν ένιωσα το ξαλάφρωμα που περίμενα ερχόμενη εδώ.

Βέβαια είναι ωραία, είναι ήρεμα, είναι αλλιώς. Και καμία φυσικά όρεξη δεν έχω να τρέχω για καφέδες και επισκέψεις, αλλά 'πρέπει'. Θα θελα μια φορά να ρθω και να μη το πω σε κανένα. Να απολαμβάνω τη ζεστασιά του σπιτιού μου, τις αυπνίες μπροστά απ τον υπολογιστή, τις περιπλανήσεις με τα ακουστικά στην παραλία, τη μοναξιά μου. Όπως τότε, γύρω στα 17.
Αυτό μου λείπει τελικά. Το να είμαι κάπου που δεν υπάρχει καμία μα καμία προσδοκία από μένα.

όπου και αν είμαι, όλοι κάτι, κάπως, περιμένουν. Όλοι έχουν στο μυαλό τους μια εικόνα για μένα, στην οποία θαρρείς πως πρέπει να ανταποκριθώ.
Δεν πρέπει όμως. Είναι πλαστό αυτό 'το πρέπει', είναι μόνο στο μυαλό μου.
Αυτό που πρέπει είναι να απεγκλωβιστώ από όλους αυτούς τους περιορισμούς και τις πιέσεις στις οποίες συνεχώς εκθέτω τον εαυτό μου.
Λες και συνεχώς θελω να με δοκιμάζω, να με ιντριγκάρω, να με ζορίζω, να με... τιμωρώ?!
Δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω πως έχει προκύψει όλη αυτή η τραγική αυστηρότητα προς εμένα. Ίσως φταίει που βλέποντας τα λάθη των ανθρώπων γύρω μου και συγκρίνοντάς τα με τα δικά μου, φοβάμαι πολύ μη καταντήσω σαν αυτούς.
Ο φόβος όμως είναι αδυναμία. Είναι η εξουσία των δυνατοτερων απέναντί μας. Και όσο τον έχω μέσα μου δεν μπορώ να νιώσω ελεύθερη.

Κάπου κατά κει λοιπόν πρέπει να ψαχτώ στο εξής. Θα τη βρω τη λύση. Αρκεί να μην έχω φουντάρει μέχρι τότε!
Τέλοσπάντων, έχασα πάλι την ακολουθία των σκέψεών μου-αν την είχα βρει ποτέ-

Αυτό που θέλω να θυμάμαι από αυτές τις μέρες της ζωής μου είναι πως για άλλη μια φορά απέδειξα στον εαυτό μου πως ακόμη και όταν φτάνω πάτο, έχω τη δύναμη να ξανασηκωθώ. Και χωρίς τη βοήθεια κανενος. Μελλοντικέ εαυτέ μου, αν όταν το διαβάζεις αυτό είσαι πελαγωμένος, ένα θα σου πω. Ξεκόλλα ! Όλα είναι στο μυαλό, και ένα πρόβλημα αποκτά υπόσταση μόνο όταν το σκέφτεσαι. Μονάχα τοτε είναι υπαρκτό.

Καληνύχτα!