Περίεργα αισθάνομαι.
Ενώ μέσα μου νιώθω ότι θέλω να κάνω τόσα πράγματα, έξω μου έχω ακινητοποιηθεί.
Είναι δυνατόν τόσο πολύ να επηρεάζομαι από τα συναισθήματα μου που να έχει αυτό αντίκτυπο σε όλους τους υπόλοιπους τομείς? Στράφη όλα για μια χυλόπιτα? Κωμικοτραγικό για κάποια σαν εμένα. Για τον δήθεν καινούργιο μου εαυτό. Μα κι όμως, δε νιώθω στενοχωρημένη, δε νιώθω πληγωμένη.. βασικά.. δε νιώθω τίποτα.
Αυτό είναι το πρόβλημα.
Πάω δεν πάω στη δουλειά, πάω δεν πάω στο γυμναστήριο, διαβάσω δε διαβάσω για τη σχολή. Όλα μουντά.
Ναι, άπαξ και κινητοποιηθώ και κάνω κάτι από αυτά, νιώθω πιο χαρούμενη. Και ναι, όσο δεν τα κάνω νιώθω χειρότερα απ ότι αν τα έκανα. Αλλά η διαφορά αυτή δεν είναι αρκετή ώστε να αποτελέσει κίνητρο της κινητοποίησής μου.
Έφτασα στο σημείο που κουράστηκα να ζω μόνο για μένα. Βαρέθηκα να κοιτάζω μόνο την πάρτη μου.
Νομίζω ότι έχω ανάγκη να προσφέρω, να νοιαστώ, να θυσιάσω..
Πόσο δύσκολο είναι όμως αυτό, όταν για τα δεδομένα μου κανείς δεν αξίζει αυτά που μπορώ να δώσω..?...
All alone για άλλη μια φορά. Μόνος σύμμαχος ο εαυτός μου. Μόνο που κι αυτός με κούρασε πλέον. Παρα ήρθαμε κοντά μου φαίνεται. Παραγνωριστήκαμε.
I need a break..
