πλάκα έχει.. μια φορά το χρόνο θυμάμαι ότι έχω αυτό το 'ημερολόγιο'. και κάθε φορά στρογγυλοκάθομαι-οκ,ξαπλώνω- γεμάτη ενθουσιασμό λες και ανακάλυψα κάτι ελπιδοφόρο, και με αγωνία μικρού παιδιού στο βλέμα διαβάζω τα τελευταία μου ποστ και υπόσχομαι για πολλοστή φορά να ξαναρχίσω να γράφω λίγο πιο ..προσωπικά.
Αλλά μπα. No promises. Οι υποσχέσεις τελικά, από όποιον και αν ειπωθούν, θαρρείς το χουν στη φύση τους να αθετούνται. Σαν ένα πείσμα της φύσης να σου αποδεικνύει συνεχώς πως δεν έχεις κανέναν απολύτως έλεγχο στην ίδια τη ζωή σου.
"κλαπ!κλαπ!κλαπ!" τα κατάφερες μητέρα φύση. Έφτασες να με αναθρέφεις 20 ολόκληρα χρόνια, για να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι και δεν ξέρω τίποτα για τον ίδιο μου τον εαυτό και για την ίδια μου τη ζωή, και δε μπορώ να προβλέψω και να σχεδιάσω με ακρίβεια το παραμικρό, αλλά και δεν ξέρω αν θα μπορέσω και ποτέ. Αιώνιες απορίες, αναπάντητες σαφώς, εξού και τόσοι φιλόσοφοι γέννημα θρέμα των απόπειρων για πιθανές εξηγήσεις.
Πω, να τα μας. Μόλις βρήκα λευκή οθόνη, αμέσως να τη μουτζουρώσω με ασυναρτησίες.
Μιλάω πολύ, γράφω πολύ, παντού να σκορπίζω τον εαυτό μου.
Τουλάχιστον εδώ τον σκορπίζω ηθελημένα.
Έβλεπα τα 2 post που έγραψα πριν έρθω Φλώρινα. Μόνο δύο. Τέτοιος χαμός στο μυαλό μου και δεν αποτυπώθηκε τίποτα. Κρίμα.
Τα διαβάζω λοιπόν 1.5 χρόνο μετά.
και με πιάνω να χαμογελάω με πικρία. Σχεδόν βούρκωσα νοσταλγόντας την αγωνία του τότε και τα τόσα όνειρα που πακέταρα μαζί με τα πράγματα μου ερχόμενη στη νέα μου πόλη, τη δεύτερη πια πατρίδα μου.
Την αγαπάω τη Φλώρινα, την έχω και θα την έχω στη ψυχή μου.
Εδώ δημιουργείται το δεύτερο εγώ μου. Εδώ έγινε το μυστήριο αυτό restart που ακόμη δεν μπορώ να εξηγήσω. Εδώ με έχασα, σταμάτησα να με αναγνωρίζω, και ξεκίνησα να με ψάχνω, αλλά και να με δημιουργώ απ την αρχή.
Τόσα και τόσα περάσαμε ήδη και εδώ, και ακόμη δεν είναι ούτε η αρχή.
Εύχομαι όσα έρχονται να κρύβουν έστω λίγες δυνατές στιγμές ευτυχίας, γιατί τις έχω ανάγκη.
Είπαμε όμως. Ευτυχία είναι όσα ήδη έχουμε, τίποτα παραπάνω. Το μόνο που χρειάζεται να αλλάξει είμαστε εμείς, γιατί μας μάθανε να μην αναγνωρίζουμε την πραγματική αξία των αγαθών, και να θεοποιούμε την fake αξία των πραγμάτων.
Κάπως έτσι.
xXx

0 Comments:
Post a Comment
<< Home