Ράμπο..
Δεν είμαι σίγουρη για την πρώτη ανάμνηση που έχω από τον Ράμπο...Το πρώτο που θυμάμαι είναι τα δυο γλυκά του ματάκια να με κοιτάζουν..ώσπου να τον διακόψει ένα απ΄τα αδερφάκια του που όρμηξε πάνω του έχοντας όρεξη για παιχνίδι!
Ο Ράμπο, όπως ίσως ήδη καταλάβατε, είναι ένα σκυλάκι..Μάλλον ήταν ένα σκυλάκι.Ένα πανέμορφο σκυλάκι που έδωσε μεγαλύτερο νόημα στα παιδικά μου χρόνια...Μπορεί να ΄χουν περάσει πάνω από 4 χρόνια από τότε, όμως η ανάμνηση του έχει χαραχθεί βαθιά μες το μυαλό και την καρδιά μου...
Θυμάμαι όταν ήταν ακόμη κουταβάκι, και το πήραμε στη γειτονιά μας με τις φίλες μου...Που μαλλώναμε για το όνομα που θα του δώσουμε..Δεν θυμάμαι καν πώς πήραμε την τελική μας απόφαση αλλά δεν έχει και σημασία..Δεν είχα όσο χρόνο ήθελα για να φωνάζω το όνομα του..Γιατί μας άφησε πολύ νωρίς...
Θυμάμαι τόσο έντονα, που κάθε μέρα που γυρνούσα από το σχολείο, πριν καν πάρω τη στροφή απ΄όπου φαίνεται το σπίτι μου, φώναζα το όνομά του, κι αυτός, γεμάτος χαρά άφηνε οτιδήποτε έκανε και έτρεχε γεμάτος όρεξη για μερικές αγκαλιές και μπόλικο παιχνίδι..Ή όταν αδίκως προσπαθούσαμε να ξεφορτωθούμε όλα εκείνα τα τσιμπούρια που τον βάραιναν :)..καιας μη μιλήσω για το πως τον κάναμε μπάνιο!!!
Όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια για το αγοράκι μας...
Μια μέρα γυρνώντας απ΄το σχολείο, κανείς δεν ήρθε να με προηπαντήσει, όσο και αν φώναζα το όνομα του μέχρι να φτάσω στην πόρτα του σπιτιού μου..
Το ίδιο απόγευμα πήγα στο σπιτάκι που του είχαμε για να κοιμάται..ήταν εκεί,χάρηκε που με είδε μα όταν σηκώθηκε παρατήρησα ότι με δυσκολία κρατούσε την ισσοροπία του..Αυτή ηταν και η αρχή του τέλους..
Άρχισαν τα τρεξίματα στα κτηνιατρεια, τα φάρμακα...ομώς χωρίς κανένα αποτέλεσμα..σε λίγο καιρό δεν μπορούσε να περπατήσει..Είχε μια αρρώστια από την οποία σιγά σιγά θα πάθαινε ολική παράληση....
Όμως τα παιδικά μας τότε μυαλά δεν σκέφτηκαν ποτέ τον θάνατο..Μια μέρα πήγαμε με τις μεγάλες τις παρέας στο κτηνιατρείο,απ΄όπου φύγαμε χωρίς τον Ράμπο...Μετά από αρκετά ψέμματα και τσακωμούς οι "μεγάλες" μας είπαν την αλήθεια..Του είχαν κάνει ευθανασία..Ήταν προτιμότερο.Έτσι είπαν..Αλλιώς θα υπέφερε άδικα γιατί και πάλι θα πέθαινε,αλλά πιο επίπονα..Ακόμη και τώρα όμως, βαθιά μέσα μου, δεν μπορώ να τους συγχωρήσω το ότι δεν με άφησαν να τον δω..για μια τελευταία φορά..να τον χαιρετίσω!Ο θάνατος του με πόνεσε πάρα πολύ...σαν να έχασα έναν πολύ κοντινό μου άνθρωπο..Για ένα παιδί που δένεται με τα ζώα, είναι πολύ δύσκολη μια τέτοια κατάσταση..Έκλαιγα για μέρες,έχοντας τις φωτογραφίες του για συντροφιά..Ακόμη και τώρα,όποτε τον θυμάμαι δακρύζω.
Ήταν το μόνο σκυλί που αγάπησα τόσο και από τότε προσπαθώ να μην δένομαι με τα ζώα..
Και η βλακεία ήταν ότι μαζεύαμε λεφτά για να του κάνουμε εμβόλια..του είχαμε ήδη κάνει μερικά..Αλλά ο χρόνος μας πρόλαβε..
Μετά,πώς να μην πιστέψεις στην μοίρα???
Αφιερωμένο...
Ο Ράμπο, όπως ίσως ήδη καταλάβατε, είναι ένα σκυλάκι..Μάλλον ήταν ένα σκυλάκι.Ένα πανέμορφο σκυλάκι που έδωσε μεγαλύτερο νόημα στα παιδικά μου χρόνια...Μπορεί να ΄χουν περάσει πάνω από 4 χρόνια από τότε, όμως η ανάμνηση του έχει χαραχθεί βαθιά μες το μυαλό και την καρδιά μου...
Θυμάμαι όταν ήταν ακόμη κουταβάκι, και το πήραμε στη γειτονιά μας με τις φίλες μου...Που μαλλώναμε για το όνομα που θα του δώσουμε..Δεν θυμάμαι καν πώς πήραμε την τελική μας απόφαση αλλά δεν έχει και σημασία..Δεν είχα όσο χρόνο ήθελα για να φωνάζω το όνομα του..Γιατί μας άφησε πολύ νωρίς...
Θυμάμαι τόσο έντονα, που κάθε μέρα που γυρνούσα από το σχολείο, πριν καν πάρω τη στροφή απ΄όπου φαίνεται το σπίτι μου, φώναζα το όνομά του, κι αυτός, γεμάτος χαρά άφηνε οτιδήποτε έκανε και έτρεχε γεμάτος όρεξη για μερικές αγκαλιές και μπόλικο παιχνίδι..Ή όταν αδίκως προσπαθούσαμε να ξεφορτωθούμε όλα εκείνα τα τσιμπούρια που τον βάραιναν :)..καιας μη μιλήσω για το πως τον κάναμε μπάνιο!!!
Όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια για το αγοράκι μας...
Μια μέρα γυρνώντας απ΄το σχολείο, κανείς δεν ήρθε να με προηπαντήσει, όσο και αν φώναζα το όνομα του μέχρι να φτάσω στην πόρτα του σπιτιού μου..
Το ίδιο απόγευμα πήγα στο σπιτάκι που του είχαμε για να κοιμάται..ήταν εκεί,χάρηκε που με είδε μα όταν σηκώθηκε παρατήρησα ότι με δυσκολία κρατούσε την ισσοροπία του..Αυτή ηταν και η αρχή του τέλους..
Άρχισαν τα τρεξίματα στα κτηνιατρεια, τα φάρμακα...ομώς χωρίς κανένα αποτέλεσμα..σε λίγο καιρό δεν μπορούσε να περπατήσει..Είχε μια αρρώστια από την οποία σιγά σιγά θα πάθαινε ολική παράληση....
Όμως τα παιδικά μας τότε μυαλά δεν σκέφτηκαν ποτέ τον θάνατο..Μια μέρα πήγαμε με τις μεγάλες τις παρέας στο κτηνιατρείο,απ΄όπου φύγαμε χωρίς τον Ράμπο...Μετά από αρκετά ψέμματα και τσακωμούς οι "μεγάλες" μας είπαν την αλήθεια..Του είχαν κάνει ευθανασία..Ήταν προτιμότερο.Έτσι είπαν..Αλλιώς θα υπέφερε άδικα γιατί και πάλι θα πέθαινε,αλλά πιο επίπονα..Ακόμη και τώρα όμως, βαθιά μέσα μου, δεν μπορώ να τους συγχωρήσω το ότι δεν με άφησαν να τον δω..για μια τελευταία φορά..να τον χαιρετίσω!Ο θάνατος του με πόνεσε πάρα πολύ...σαν να έχασα έναν πολύ κοντινό μου άνθρωπο..Για ένα παιδί που δένεται με τα ζώα, είναι πολύ δύσκολη μια τέτοια κατάσταση..Έκλαιγα για μέρες,έχοντας τις φωτογραφίες του για συντροφιά..Ακόμη και τώρα,όποτε τον θυμάμαι δακρύζω.
Ήταν το μόνο σκυλί που αγάπησα τόσο και από τότε προσπαθώ να μην δένομαι με τα ζώα..
Και η βλακεία ήταν ότι μαζεύαμε λεφτά για να του κάνουμε εμβόλια..του είχαμε ήδη κάνει μερικά..Αλλά ο χρόνος μας πρόλαβε..
Μετά,πώς να μην πιστέψεις στην μοίρα???
Αφιερωμένο...
