justme

Tuesday, August 15, 2006

Ράμπο..

Δεν είμαι σίγουρη για την πρώτη ανάμνηση που έχω από τον Ράμπο...Το πρώτο που θυμάμαι είναι τα δυο γλυκά του ματάκια να με κοιτάζουν..ώσπου να τον διακόψει ένα απ΄τα αδερφάκια του που όρμηξε πάνω του έχοντας όρεξη για παιχνίδι!
Ο Ράμπο, όπως ίσως ήδη καταλάβατε, είναι ένα σκυλάκι..Μάλλον ήταν ένα σκυλάκι.Ένα πανέμορφο σκυλάκι που έδωσε μεγαλύτερο νόημα στα παιδικά μου χρόνια...Μπορεί να ΄χουν περάσει πάνω από 4 χρόνια από τότε, όμως η ανάμνηση του έχει χαραχθεί βαθιά μες το μυαλό και την καρδιά μου...
Θυμάμαι όταν ήταν ακόμη κουταβάκι, και το πήραμε στη γειτονιά μας με τις φίλες μου...Που μαλλώναμε για το όνομα που θα του δώσουμε..Δεν θυμάμαι καν πώς πήραμε την τελική μας απόφαση αλλά δεν έχει και σημασία..Δεν είχα όσο χρόνο ήθελα για να φωνάζω το όνομα του..Γιατί μας άφησε πολύ νωρίς...
Θυμάμαι τόσο έντονα, που κάθε μέρα που γυρνούσα από το σχολείο, πριν καν πάρω τη στροφή απ΄όπου φαίνεται το σπίτι μου, φώναζα το όνομά του, κι αυτός, γεμάτος χαρά άφηνε οτιδήποτε έκανε και έτρεχε γεμάτος όρεξη για μερικές αγκαλιές και μπόλικο παιχνίδι..Ή όταν αδίκως προσπαθούσαμε να ξεφορτωθούμε όλα εκείνα τα τσιμπούρια που τον βάραιναν :)..καιας μη μιλήσω για το πως τον κάναμε μπάνιο!!!
Όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια για το αγοράκι μας...
Μια μέρα γυρνώντας απ΄το σχολείο, κανείς δεν ήρθε να με προηπαντήσει, όσο και αν φώναζα το όνομα του μέχρι να φτάσω στην πόρτα του σπιτιού μου..
Το ίδιο απόγευμα πήγα στο σπιτάκι που του είχαμε για να κοιμάται..ήταν εκεί,χάρηκε που με είδε μα όταν σηκώθηκε παρατήρησα ότι με δυσκολία κρατούσε την ισσοροπία του..Αυτή ηταν και η αρχή του τέλους..
Άρχισαν τα τρεξίματα στα κτηνιατρεια, τα φάρμακα...ομώς χωρίς κανένα αποτέλεσμα..σε λίγο καιρό δεν μπορούσε να περπατήσει..Είχε μια αρρώστια από την οποία σιγά σιγά θα πάθαινε ολική παράληση....
Όμως τα παιδικά μας τότε μυαλά δεν σκέφτηκαν ποτέ τον θάνατο..Μια μέρα πήγαμε με τις μεγάλες τις παρέας στο κτηνιατρείο,απ΄όπου φύγαμε χωρίς τον Ράμπο...Μετά από αρκετά ψέμματα και τσακωμούς οι "μεγάλες" μας είπαν την αλήθεια..Του είχαν κάνει ευθανασία..Ήταν προτιμότερο.Έτσι είπαν..Αλλιώς θα υπέφερε άδικα γιατί και πάλι θα πέθαινε,αλλά πιο επίπονα..Ακόμη και τώρα όμως, βαθιά μέσα μου, δεν μπορώ να τους συγχωρήσω το ότι δεν με άφησαν να τον δω..για μια τελευταία φορά..να τον χαιρετίσω!Ο θάνατος του με πόνεσε πάρα πολύ...σαν να έχασα έναν πολύ κοντινό μου άνθρωπο..Για ένα παιδί που δένεται με τα ζώα, είναι πολύ δύσκολη μια τέτοια κατάσταση..Έκλαιγα για μέρες,έχοντας τις φωτογραφίες του για συντροφιά..Ακόμη και τώρα,όποτε τον θυμάμαι δακρύζω.
Ήταν το μόνο σκυλί που αγάπησα τόσο και από τότε προσπαθώ να μην δένομαι με τα ζώα..
Και η βλακεία ήταν ότι μαζεύαμε λεφτά για να του κάνουμε εμβόλια..του είχαμε ήδη κάνει μερικά..Αλλά ο χρόνος μας πρόλαβε..
Μετά,πώς να μην πιστέψεις στην μοίρα???



Αφιερωμένο...

Έρωτας..!

Ο έρωτας είναι κάτι υποκειμενικό..Οι εξηγήσεις του διφορούμενες...
Και φυσικά όποιος έχει ερωτευτεί ξέρει τι εννοώ..!
Θυμάμαι την πρώτη φορά που ένιωσα αυτό το γλυκό και συνάμα πικρό τσίμπημα στην καρδιά μου..Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι ερωτευμένη..Και από τότε που ερωτεύτηκα, άλλαξε η ζωή μου..
Ο έρωτας, είναι κάτι σαν ναρκωτικό θα έλεγε κανείς..Όταν έχεις μάθει να ζεις μ΄αυτόν,σου είναι απαραίτητος..Όταν έχεις συνηθίσει να ξυπνάς και να κοιμάσαι με την ίδια πάντα σκέψη(να είσαι μαζί του), όταν έχεις μάθει απ΄έξω κάθε εκατοστό του κορμιού σου που τρέμει όταν σε κοιτάει,που τον ζητάει όταν είναι μακριά σου..Οταν η μόνιμη ταχυκαρδία εξαιτίας του κοντεύει να σε κάνει υπερτασική...
Είναι δύσκολο ξαφνικά να μην ποθείς, να μην ζητάς, να μην σκέφτεσαι κανέναν...Είναι δύσκολο να κοιτάς το κινητό σου για ώρες..και να ξέρεις ότι δεν υπάρχει κάποιος να σου στείλει ένα μήνυμα, να σου πει ότι του λείπεις...Είναι ακόμα πιο δύσκολο να κοιτάς το κρεβάτι, και να σου φαίνεται τόσο άδειο χωρίς ένα τρυφερό άγγιγμα να σ΄αγγαλιάζει καθώς κοιμάσαι...
Είναι, και πάντα θα είναι δύσκολο να μην αγαπάς, όταν έχεις γνωρίσει τον έρωτα..Γιατί ο έρωτας είναι χαρά, γιατί η χαρά μας κάνει δυνατούς, και γιατί η δύναμη καλυτερεύει την ζωή μας...

σκέψεις..

Σκέψεις..Οι σκέψεις είναι ο μόνος τρόπος να ζήσεις όλα, όλα όσα ονειρεύεσαι...Έστω και μόνο μέσα στο μυαλό σου..Κάθε φορά που κάνεις μια όμορφη σκέψη, δημιουργείς ελπίδες ότι ίσως κάποτε καταφέρεις να ζήσεις όσα πράγματα περνάνε τόσα χρόνια απ΄το μυαλό σου..Όμως μακάρι να ήταν τόσο εύκολο να πραγματοποιείται κάθε μας όνειρο,κάθε επιθυμία..Όμως όχι!Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική, πολύ πιο δύσκολη απ΄ότι κάποιοι μπορούν να αντέξουν..και γι΄αυτό διαλέγουν υποσυνείδητα να ζουν στην δική τους ψεύτικη πραγματικότητα, στη δική τους ψευδαίσθηση..Εκεί όπου όλα τα όνειρα,όλες οι ελπίδες πραγματοποιούνται..Και βυθίζονται στον δικό τους κόσμο..στην δική τους μοναξιά...
Την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι..προσπαθούν απλά να ανταπεξέλθουν.....