justme

Friday, February 24, 2012

Και να που πιάστηκα στα πράσσα.
Γιατί είχα την ψευδαίσθηση ότι το ιντερνετικό αυτό ημερολόγιο είναι έστω και στο ελαχιστο προσωπικό, δεν ξέρω. Δεν την έχω πια, χάρη σε κάποιον. Τον ευχαριστώ μεν που με προσγείωσε, ευχαριστώ και μένα που δεν έχω γράψει ακόμη περισσότερα εδώ μέσα.
Το ότι με βλέπουν, με ακούν η με διαβάζουν όμως, δεν αποτέλεσε ποτέ εμπόδιο στην έκφρασή μου για να το κάνει τώρα.
Και μάλλον κάτι τέτοιο προσπαθω να αποδείξω αυτή τη στιγμή στον εαυτό μου, ξεκινώντας άλλο ένα ποστ σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Τόπος η Θεσσαλονίκη λοιπόν. Μετά από δυο δύσκολους μήνες. Ψέμα, μετά από δυο ΠΟΛΥ δύσκολους μήνες. Και μόλις τελείωσε ήδη η δεύτερη μέρα μου εδώ. Τη σκεφτόμουν τόσο λυτρωτικά, ωραία και εξειδανικευμενα αυτήν την απόδραση, που σχεδόν την θεοποίησα. Κλασσικά.
Όχι ότι έπεσα έξω, λειτούργησε όντως θετικά. Αλλά ας μη γελιόμαστε. Όπου και αν πάμε, όσο και αν κρυφτούμε, στην ουσία πάντα από τον εαυτό μας προσπαθούμε να ξεφύγουμε, από κανέναν άλλο. Και όσο δεν μας αντιμετωπίζουμε ευθέως, τόσο διαιωνίζουμε μια κατάσταση που περισσότερο απ τον καθένα βλάπτει και πάλι εμάς.
Έτσι λοιπόν, αν και νιώθω πολύ καλύτερα, ξέρω ότι γι αυτό δεν ευθύνεται μόνο ο τόπος, αλλά και εγώ η ίδια. Κατόρθωσα να μου δώσω τη σφαλιάρα που χρειαζόμουν, και το κανα πριν έρθω Θεσσαλονίκη. Καλό αυτό εν μέρει, μιας που για άλλη μια φορά βγήκα μόνη μου απ τα σκατά, κακό από την άλλη γιατί δεν ένιωσα το ξαλάφρωμα που περίμενα ερχόμενη εδώ.

Βέβαια είναι ωραία, είναι ήρεμα, είναι αλλιώς. Και καμία φυσικά όρεξη δεν έχω να τρέχω για καφέδες και επισκέψεις, αλλά 'πρέπει'. Θα θελα μια φορά να ρθω και να μη το πω σε κανένα. Να απολαμβάνω τη ζεστασιά του σπιτιού μου, τις αυπνίες μπροστά απ τον υπολογιστή, τις περιπλανήσεις με τα ακουστικά στην παραλία, τη μοναξιά μου. Όπως τότε, γύρω στα 17.
Αυτό μου λείπει τελικά. Το να είμαι κάπου που δεν υπάρχει καμία μα καμία προσδοκία από μένα.

όπου και αν είμαι, όλοι κάτι, κάπως, περιμένουν. Όλοι έχουν στο μυαλό τους μια εικόνα για μένα, στην οποία θαρρείς πως πρέπει να ανταποκριθώ.
Δεν πρέπει όμως. Είναι πλαστό αυτό 'το πρέπει', είναι μόνο στο μυαλό μου.
Αυτό που πρέπει είναι να απεγκλωβιστώ από όλους αυτούς τους περιορισμούς και τις πιέσεις στις οποίες συνεχώς εκθέτω τον εαυτό μου.
Λες και συνεχώς θελω να με δοκιμάζω, να με ιντριγκάρω, να με ζορίζω, να με... τιμωρώ?!
Δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω πως έχει προκύψει όλη αυτή η τραγική αυστηρότητα προς εμένα. Ίσως φταίει που βλέποντας τα λάθη των ανθρώπων γύρω μου και συγκρίνοντάς τα με τα δικά μου, φοβάμαι πολύ μη καταντήσω σαν αυτούς.
Ο φόβος όμως είναι αδυναμία. Είναι η εξουσία των δυνατοτερων απέναντί μας. Και όσο τον έχω μέσα μου δεν μπορώ να νιώσω ελεύθερη.

Κάπου κατά κει λοιπόν πρέπει να ψαχτώ στο εξής. Θα τη βρω τη λύση. Αρκεί να μην έχω φουντάρει μέχρι τότε!
Τέλοσπάντων, έχασα πάλι την ακολουθία των σκέψεών μου-αν την είχα βρει ποτέ-

Αυτό που θέλω να θυμάμαι από αυτές τις μέρες της ζωής μου είναι πως για άλλη μια φορά απέδειξα στον εαυτό μου πως ακόμη και όταν φτάνω πάτο, έχω τη δύναμη να ξανασηκωθώ. Και χωρίς τη βοήθεια κανενος. Μελλοντικέ εαυτέ μου, αν όταν το διαβάζεις αυτό είσαι πελαγωμένος, ένα θα σου πω. Ξεκόλλα ! Όλα είναι στο μυαλό, και ένα πρόβλημα αποκτά υπόσταση μόνο όταν το σκέφτεσαι. Μονάχα τοτε είναι υπαρκτό.

Καληνύχτα!

Tuesday, January 24, 2012

Περίεργα αισθάνομαι.
Ενώ μέσα μου νιώθω ότι θέλω να κάνω τόσα πράγματα, έξω μου έχω ακινητοποιηθεί.
Είναι δυνατόν τόσο πολύ να επηρεάζομαι από τα συναισθήματα μου που να έχει αυτό αντίκτυπο σε όλους τους υπόλοιπους τομείς? Στράφη όλα για μια χυλόπιτα? Κωμικοτραγικό για κάποια σαν εμένα. Για τον δήθεν καινούργιο μου εαυτό. Μα κι όμως, δε νιώθω στενοχωρημένη, δε νιώθω πληγωμένη.. βασικά.. δε νιώθω τίποτα.
Αυτό είναι το πρόβλημα.
Πάω δεν πάω στη δουλειά, πάω δεν πάω στο γυμναστήριο, διαβάσω δε διαβάσω για τη σχολή. Όλα μουντά.
Ναι, άπαξ και κινητοποιηθώ και κάνω κάτι από αυτά, νιώθω πιο χαρούμενη. Και ναι, όσο δεν τα κάνω νιώθω χειρότερα απ ότι αν τα έκανα. Αλλά η διαφορά αυτή δεν είναι αρκετή ώστε να αποτελέσει κίνητρο της κινητοποίησής μου.
Έφτασα στο σημείο που κουράστηκα να ζω μόνο για μένα. Βαρέθηκα να κοιτάζω μόνο την πάρτη μου.
Νομίζω ότι έχω ανάγκη να προσφέρω, να νοιαστώ, να θυσιάσω..
Πόσο δύσκολο είναι όμως αυτό, όταν για τα δεδομένα μου κανείς δεν αξίζει αυτά που μπορώ να δώσω..?...
All alone για άλλη μια φορά. Μόνος σύμμαχος ο εαυτός μου. Μόνο που κι αυτός με κούρασε πλέον. Παρα ήρθαμε κοντά μου φαίνεται. Παραγνωριστήκαμε.
I need a break..

Monday, January 23, 2012

πλάκα έχει.. μια φορά το χρόνο θυμάμαι ότι έχω αυτό το 'ημερολόγιο'. και κάθε φορά στρογγυλοκάθομαι-οκ,ξαπλώνω- γεμάτη ενθουσιασμό λες και ανακάλυψα κάτι ελπιδοφόρο, και με αγωνία μικρού παιδιού στο βλέμα διαβάζω τα τελευταία μου ποστ και υπόσχομαι για πολλοστή φορά να ξαναρχίσω να γράφω λίγο πιο ..προσωπικά.
Αλλά μπα. No promises. Οι υποσχέσεις τελικά, από όποιον και αν ειπωθούν, θαρρείς το χουν στη φύση τους να αθετούνται. Σαν ένα πείσμα της φύσης να σου αποδεικνύει συνεχώς πως δεν έχεις κανέναν απολύτως έλεγχο στην ίδια τη ζωή σου.
"κλαπ!κλαπ!κλαπ!" τα κατάφερες μητέρα φύση. Έφτασες να με αναθρέφεις 20 ολόκληρα χρόνια, για να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι και δεν ξέρω τίποτα για τον ίδιο μου τον εαυτό και για την ίδια μου τη ζωή, και δε μπορώ να προβλέψω και να σχεδιάσω με ακρίβεια το παραμικρό, αλλά και δεν ξέρω αν θα μπορέσω και ποτέ. Αιώνιες απορίες, αναπάντητες σαφώς, εξού και τόσοι φιλόσοφοι γέννημα θρέμα των απόπειρων για πιθανές εξηγήσεις.
Πω, να τα μας. Μόλις βρήκα λευκή οθόνη, αμέσως να τη μουτζουρώσω με ασυναρτησίες.

Μιλάω πολύ, γράφω πολύ, παντού να σκορπίζω τον εαυτό μου.
Τουλάχιστον εδώ τον σκορπίζω ηθελημένα.

Έβλεπα τα 2 post που έγραψα πριν έρθω Φλώρινα. Μόνο δύο. Τέτοιος χαμός στο μυαλό μου και δεν αποτυπώθηκε τίποτα. Κρίμα.
Τα διαβάζω λοιπόν 1.5 χρόνο μετά.
και με πιάνω να χαμογελάω με πικρία. Σχεδόν βούρκωσα νοσταλγόντας την αγωνία του τότε και τα τόσα όνειρα που πακέταρα μαζί με τα πράγματα μου ερχόμενη στη νέα μου πόλη, τη δεύτερη πια πατρίδα μου.
Την αγαπάω τη Φλώρινα, την έχω και θα την έχω στη ψυχή μου.
Εδώ δημιουργείται το δεύτερο εγώ μου. Εδώ έγινε το μυστήριο αυτό restart που ακόμη δεν μπορώ να εξηγήσω. Εδώ με έχασα, σταμάτησα να με αναγνωρίζω, και ξεκίνησα να με ψάχνω, αλλά και να με δημιουργώ απ την αρχή.
Τόσα και τόσα περάσαμε ήδη και εδώ, και ακόμη δεν είναι ούτε η αρχή.
Εύχομαι όσα έρχονται να κρύβουν έστω λίγες δυνατές στιγμές ευτυχίας, γιατί τις έχω ανάγκη.

Είπαμε όμως. Ευτυχία είναι όσα ήδη έχουμε, τίποτα παραπάνω. Το μόνο που χρειάζεται να αλλάξει είμαστε εμείς, γιατί μας μάθανε να μην αναγνωρίζουμε την πραγματική αξία των αγαθών, και να θεοποιούμε την fake αξία των πραγμάτων.
Κάπως έτσι.
xXx

Tuesday, August 30, 2011

Back to Florina stuff

Ήρθε και η στιγμή της επιστροφής στα σχεδόν πάτρεια πλέον εδάφη.. τι περίεργη αίσθηση.. το πρώτο φοιτητικό καλοκαίρι και η πρώτη επιστροφή.. γεμάτη κόσμο η φλώρινα.. φεύγεις, έρχεσαι, η ζωή συνεχίζεται.. όμορφα είναι, άλλη η αίσθηση στο σπιτάκι μας.. Σήμερα κάνουμε και την αλλαγή στα μαλλιά, ξανθιές με τη στάμπα απο δω και στο εξής, να δικαιολογείται κάπως και η βλακεία! Ξεκινάω και σιγά σιγά με τη δουλειά, λίγο το διάβασμα για την αμφισβήτου ημερομηνίας εξεταστική, λίγο η πληροφορική και το γυμναστήριο που περιμένουν να εισβάλλουν και πάλι στην καθημερινότητά μου.. θα ναι σαν να μην πέρασε μια μέρα..λες?
Κι όμως, φέτος νιώθω ήδη διαφορετικά.. νιώθω... φοιτήτρια? Δεν ξέρω τι σημαίνει τέλοςπάντων ο όρος αυτός, δεν μου αρέσουν τα ταμπελάκια.. μου αρέσει που ενώ έχω υποχρεώσεις νιώθω μια σχετική χαλαρότητα μέσα μου, μου αρέσει που έχω το χώρο μου,τον υπολογιστή μου και τις ασχολίες μου, μου αρέσει που εδώ νιώθω αφύσικη όταν κοιμάμαι νωρίς και όχι το αντίθετο.. μου αρέσει που μαγειρέυω πλέον και που θέλω να φροντίζω τον χώρο που μένω, που έχω όρεξη για καινούργιες παρέες και γνωριμίες, που δεν έχω λεφτά για πέταμα και πρέπει να σκεφτώ πριν ξοδέψω, στην τελική μου αρέσει που αρχίζω να πιστεύω σε μένα.. να σκέφτομαι πως ό,τι και αν γίνει σε αυτόν τον αναθεματισμένο κόσμο, εγώ, οι κατσαρίδες, η οικογένεια και οι φίλοι μου, θα επιβιώσουμε!!!! Θέλω να αγαπήσω τη ζωή με τα στραβά και τα καλά της, θέλω να εκτιμώ κάθε μέρα που περνάει το γεγονός ότι βλέπω το φως του ήλιου, νιώθω τη ζεστασιά του στο δέρμα μου, γεύομαι τα όμορφα εδέσματά μου-οκ,και το τσιγάρο/αλκοόλ, που μπορώ να χαμογελάω ανα πάσα στιγμή χωρίς να χρειάζεται να κερδίζω το λαχείο.. ακόμη και που κλαίω σα μικρό μωρό καμιά φορά, κι αυτό να το αγαπήσω θέλω, γιατί είναι μέρος του εαυτού μου.. και με αυτόν τον εαυτό εχω ήδη ζήσει και ξεπεράσει αρκετά, για να μη του δίνω την αγάπη μου του αξίζει... στο τελείωμα της πρώτης μου πρωινής μπύρας ever, πίνω στην υγειά μου! Καλημέρα μας!

Thursday, August 25, 2011

Σήμερα δεν μου ξημέρωσε μια καλή μέρα.. κοιμήθηκα στις 8.30 το πρωί, ξύπνησα από άκυρο τηλεφώνημα, έχοντας δει άσχημο όνειρο.. έμεινα όλη μέρα σπίτι και τώρα νύχτωσε και πάλι.. ίσα που έχει 6 ώρες που έχω ξυπνήσει.. αλλά είμαι ράκος.. σωματικά και ψυχολογικά.. το σώμα μου δεν αντέχει άλλη ταλαιπωρία, ο εγκέφαλος μου δεν αντέχει άλλη αυπνία.. ακόμη και τώρα νυστάζω τόσο όμως αρνούμαι να κοιμηθώ. Δεν ξέρω γιατί, δεν έχω ιδέα.. φοβάμαι, δε θέλω να με πιάσουν πάλι τα καταθλιπτικά μου.. όμως πραγματικά σήμερα είναι μια αθλιότατη μέρα. Αποφάσισα να κάνω κάτι δραστικό και ξεκουμπίζομαι αύριο κιόλας,πάω φλώρινα.. δεν έχει νόημα να κάθομαι εδώ πέρα τρώγοντας λεφτά άσκοπα, ξενυχτώντας και ταλαιπορώντας τον εαυτό μου άδικα..

Αλλά είμαι πολύ αγχωμένη..με το θέμα της δουλειάς.. νιώθω ότι η μνήμη μου έχει εξασθενίσει απίστευτα..μου μιλάνε και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.. δεν είμαι καλά..
ελπίζω να καταφέρω να μπω σε πρόγραμμα σχετικά με τον ύπνο μου.. και ελπίζω αυτό να βοηθήσει και τη μνήμη μου.. το άγχος και η ανασφάλεια που έχω επί του θέματος είναι δυστυχώς οι χειρότεροι σύμβουλοι..

όλα αυτά συμβάλλουν στην χάλια ψυχολογία που έχω σήμερα.. ελπίζω να ναι όχι μια φάση,απλά μια κυκλοθυμία. Δεν θέλω να ξαναπεράσω μήνες έτσι..... καληνύχτα μου..

Wednesday, August 24, 2011

6.30 ακριβώς.. ξημέρωσε επιτέλους..! ήρθε η ώρα που συνήθως κοιμάμαι.. σήμερα όμως λέω να το πάρω σερί.. θα ήθελα να έχει λίγη δροσιά τώρα,να κάνω έναν καφέ και να τον πιω στο μπαλκόνι με την ησυχία μου,χωρίς να ανησυχώ για το αν ενοχλώ κανέναν. Χρόνος, αναμονή εξεταστικής σεπτεμβρίου..τόπος,προς το παρόν Θεσσαλονίκη..
Μετά το γεμάτο αναποδιές καλοκαίρι που πέρασε, αγκομαχώ να κρατήσω μόνο τις καλές αναμνήσεις και να ξεκινήσω με αισιοδοξία τη νέα χρονιά που με περιμένει.. δυστυχώς τα θετικά του καλοκαιριού χάνουν στο ζύγι μπροστά στα αρνητικά.. και δυστυχώς η νέα χρονιά με αγχώνει ως συνήθως για τα πράγματα που θα μπορούσα να κάνω και νομίζω εγώ και μόνον εγώ ότι παραμελώ.. όπως και να χει, οι προτεραιότητες έχουν πλέον τεθεί, και το σχέδιο θα εφαρμοστεί ως τέθηκε..!
Μέχρι όμως η χρονιά αυτή να αρχίσει, ειδικά αν ακυρωθεί η εξεταστική λόγω κλειστών παν/μίων, χιούστον έχουμε πρόβλημα! Μεγάλο πρόβλημα..! Εκτός του ότι όλη μέρα κάθομαι και τρώω τα λεφτά του μπαμπά χωρίς να βγάζω σεντ, για άλλη μια φορά το βιολογικό μου ρολόι χρειάζεται επειγόντως συνεργείο..! Λίγες μέρες ακόμη να περάσω τελείως άυπνη ή κοιμούμενη στις 12 το μεσημέρι, θα αυτοπυρποληθώ, και δεν θα ναι απ τον καύσωνα που με χτυπάει ανελέητα..! Τα νεύρα άρχισαν να χτυπάνε κόκκινο και η ενεργητικότητα να πιάνει πάτο.. για διαύγεια και καθαρότητα μυαλού ούτε λόγος! Μονίμως μεθυσμένη νιώθω! Πως να έχει κανείς αυτοπεποίθηση για τις υποχρεώσεις που τον περιμένουν, όταν κουράζεται ακόμη και όταν κάνει μπάνιο? Τραγική κατάσταση...
Τουλάχιστον πλέον δεν ξενυχτάω γιατί σκέφτομαι ασταμάτητα και ακούω μιζεροτράγουδα! όχι,μπορώ να πω εκ τούτης της οπτικής είμαι μια χαρά! Παρ'όλο που στην προσωπική μου ζωή γίνεται ένας πανζουρλισμός και ένα μπάτε σκύλοι αλέστε, εγώ μπορώ να πω πως είμαι περιέργως ήρεμη... τα του καλοκαιριού φλερτ δεν έχει νόημα να τα σκέφτομαι καθώς ήταν απο κωμικά μέχρι τραγικά,διάλεξε διακύμανση και παρε! όσο για τα φλερτ-ο θεός να τα κάνει- τα της Θεσσαλονίκης, δεν αντίκρυσα κάτι που δεν περίμενα να βρω.. έναν κολλημένο πρώην και έναν δήθεν εξ αποστάσεως αφοσιωμένο καριερίστα εραστή.. τρέχα γύρευε δηλαδή..! όλοι μια μεγάλη παρέα και όλοι μόνοι.. δε πειράζει, στη φάση που είμαι δε θέλω κανέναν να ανεχτώ και κανένας να μπει στη διαδικασία να με ανεχτεί... λίγη τρυφερότητα και αγάπη θέλω..στοργή και προδέρμ που λένε, αλλά επειδή αυτά συνεπάγονται και πολλών άλλων υποχρεώσεων,στων οποίων το άκουσμα βγάζω φλύκταινες, κάνω την κουφή στις συναισθηματικές μου ανάγκες και δηλώνω ανέτιμη για οποιαδήποτε είδους σχέση,πίεση,περιορισμό,συγκατάβαση,συμβιβασμό και λοιπά και λοιπά! Βρίσκομαι υποτίθεται σε μια φάση ενδοσκόπησης και αυτοβελτίωσης.. σε καλό να μας βγει, ανάψτε και κανα κεράκι ..!

So..... Καλό τέλος του καλοκαιριου? Αμήν και πότε!!!!

Η επιστροφη!

Η δικη μου επιστροφη..στο δικο μου ημερολογιο.. σε εναν χωρο που δε χρειαζεται να προσεξω ποσο γραμματικα και συντακτικα σωστα ειναι τα οσα γραφω.. απο μενα για μενα..
μου λειψε τελικα ολο αυτο.. σκορπιες σκεψεις,γεγονοτα,συναισθηματα... χωρις κανενα νοημα και ομως γεματα νοηματα.. νοηματα που ισως αντιληφθω αργοτερα,που υποβοσκουν καπου στα μπερδεμενα σοκακια του ασυνειδητου μου και παλευουν να βγουν προς τα εξω..θα δειξει, θα φανει..
Με καλωσοριζω στον δικο μου κοσμο.. καλως σε βρηκα εαυτε μου!

Sunday, September 19, 2010

Miss you...i guess...

περασαν τοσες μερες... που πλεον αναρωτιεμαι αν μου λειπεις εσυ ή απλως εχω συνηθησει να σε σκεφτομαι καθε βραδυ...δεν θυμαμαι καθαρα πως πραγματικα εισαι...σχεδον διεγραψα καθε σου ελλατωμα...επεσα παλι στην ιδια παγιδα...σε εξιδανικευσα....και τωρα μου λειπει η τελεια εικονα σου...οσα νομιζα οτι θα καταφερναμε μαζι...οσα ενιωθα καθε στιγμη που περνουσα στην αγκαλια σου.... μου λειπουνε να ψευτικα λογια σου....για τα οσα ενιωθες, για το κοινο μας μελλον.... μου λειπει η ειλικρινεια που εβλεπα στα ματια σου.... η ευκολια σου τελικα στο να υποκρινεσαι... τι γλυκο θεατρο που ηταν αληθεια...
εκλεισε αποτομα η αυλαια, και με αφησε να αναρωτιεμαι... αν θα μπορουσε να υπαρξει αραγε ενα happy end..σαν να μη προλαβα να δω καθαρα το τελος..σαν να γραφτηκε βεβιασμενα...
ή μηπως γραφεται ακομη? μηπως τελικα το εργο δεν τελειωσε, αλλα βρισκεται στο διαλειμμα του? τα φωτα αρχισαν ξανα να χαμηλωνουν... το βλεμμα μου προσηλωνεται στις κλειστες κουρτινες, στο αδειο σανιδι...
η αγωνια κορυφωνεται..ποιος ξερει τι θα ακολουθησει?