Mια μικρη μικρη ιστορια....
Σ'αυτο εδω το φτωχο,λιτο τετραδιο,θα εξελιχτει μια ιστορια ζωης...Μια μικρη μαγεια που ποτε δεν θα καταλαβει κανεις..και σαν η ιστορια τελειωσει,και σαν το φιναλε ρθει,ο κοσμος με μιασ θα την ξεχασει,καποτε θα την απαρνηθει.
Η ιστορια αυτη σε κρυες γραφτηκε βραδυες,που το τζακι εκαιγε ζεστα,και μαζι του εκαιγε καρδιες...Σε νυχτεσ που αν κι ο χειμωνας ηταν αγριος,ο δρομος της καρδιας καθε αλλο ηταν απο αδειος...
Το θερμο φως του ερωτα ομορφαινε καθε στιγμη,και η ευτυχια στα ματια της φαινοτανε λαμπρη..
Θα 'ταν δε θα 'ταν 16χρονω,κορμοστασια λαμπαδα κι ομως ακομη ενα μωρο..Τα σγουρα ξανθα μαλλακια της ελουζε το φως,και τα ματια της ητανε,παραδεισος σωστος..Σαν περπατουσε γυρω της μια αυρα ευτυχιας,που μαζευε επανω της,βλεμματα λατρειας..Η ζηλια δεν την επιανε,το ματι δεν κρατουσε,γιατι η καλοσυνη της,ολα τα νικουσε...Φοβο δεν ενιωσε ποτε,κι ουτε ειχε χυσει δακρυ,αλλα ολουσ τους βοηθουσε,και σ'ολα εβρισκε ακρη.
Ωσπου μια μερα βροχερη,μια μερα υγρη και κρυα,η μοιρα της την εμελλε,να νιωσει τα θηρια.Θηρια οχι κακα,του ερωτα μοναχα,που μεσα της χωθηκαν βαθεια,και φεραν τα πανω κατω στην καρδια...
Εκεινη λοιπον τη νυχτα,την κρυα,την βροχερη,τα ματια του συναντησαν,την ματια της την καυτη...
Κι εκεινος ομορφος,ψηλος,με καστανα μαλλακια,ειχε δυο ματια γαλανα,που σ'εκαναν κομματια...Τα ξυλα ετοτε μαζευε,να παει φωτια να βαλει,αλλα οταν την πρωτοκοιταξε,κεραυνος σαν του ΄ρθε στο κεφαλι...Ξεχασει τι ηθελε,ο δρομος που τον παει,το μονο που τωρα ηξερε,τρελα την αγαπαει..
Και περασαν μερεσ παμπολες,και οι μερες γιναν χρονια,κι αυτη η σπιθα στην καρδια,θαρρεισ κρατει αιωνια...Το μωρο τωρα μεγαλωσε,ο νεαρος εγινε αντρας,και σαν νομιζω ακουσα,ειν' γιος της Αλεξανδρας.
Λαμπρη γυναικα του χωριου,με κεφι και φινετσα,ολοι τηνε θαυμαζανε,κι ολοι την αγαπουσαν,ασχετως το ποιοι ητανε,κι απο ποιανου σκουφια κρατουσαν..
Ετσι λοιπον κι αυτος,σωστο παλικαρακι,πηγε κανταδα για να κανει,μ'ενα του φιλαρακι..Η αγαπη του σαν σημερα,ειχε γεννηθει,κι ηθελε να ειν' ο πρωτος,που χρονια πολλα θα πει.
Ετσι λοιπον πηρε τους δρομους,με βιολι κ ακορντεον,και υπακουσε στους νομους,της καρδιας και των μυαλων..
Να τος,σιγα αχνοφαινεται......
Στο παραθυρι εσταθη.............
Μονο που μια ανασα πηρε,και ξαφνικα εχαθη...
Λιποθυμησε απο την αγωνια,σαν να 'τανε καμια κυρια,αλλα γρηγορα εσηκωθει,και βαρος στην καρδια του το χει,που εδειξε τοση ευαισθησια,εστω και μπροστα σε αληθινη φιλια...
Πινει λιγο νερο,την ντροποη του μπας και καταπιει μ'αυτο.Δινει συνθημα νοερο,ενα δυο τρεια,και ολοι στο χορο!!!
Το παλιο μπαλκονι του σπιτιου,αξαφνα φωτιζει,και η γλυκια της παρουσια,με χαρα τον πλημμυριζει!Τωρα τραγουδα πιο δυνατα,οι στιχοι καθαριοι ακουγονται,το φιναλε λεει ξανα,και οι στιχοι σαν να φλεγονται..Αυτη εκει απο ψηλα κοιτα,με τη ματια της του δινει μια αγκαλια,εκεινος σαν να την ενιωσε θαρρω,απο ψηλα που τον κοιτω..
Λογια ομορφα,μοναδικα,της ψυθιριζει σιγανα,εκεινη αμηχανα δυο λεξεις,του λεει ρυθμικα,πολυ τον αγαπα!
Αυτη της η σφραγιδα,σωστη υπογραφη,εκλεισε ενα συμβολαιο ζωης,απλα μ'ενα φιλι..
Η μερα εκεινη χαραξε,μια κοινη πορεια,κι ακομη μαζι οδευουνε,σε καθε δυσκολια.Η αγαπη εχει πια φωλιασει,στη δικη τους την καρδια,και οσα κι αν εχουν περασει,η φλογα παντα θα κρατα...
Τους βλεπω,ανηφοριζουνε,σ'ενα μικρο σοκακι,τα μπαστουνακια τριζουνε,και μπρος ενα σπιτακι..Τα προσωπα δεν λαμπουν πια,θαρρεις δεν εχουν χρωμα,μα υπαρχει εκι μια πινελια,που στιγματιζει ακομα..και αν κοιταξεις πιο βαθεια,σ'αυτα τα γκριζα ματια,θα δεις ξανα μια κοπελια,στα ιδια μονοπατια...
Τα χρονια κι αν περασανε,γερο και αν σε πουνε,οι αναμνησεις θα ναι κει,νεο να σε κρατουνε...
Ζησε το τωρα,τη στιγμη,φτιαξε καινουργιους δρομους,κανε ονειρα σαν να σαι ενα παιδι,ασ'τις ευθυνες σ'αλλους ωμους...
Και οταν η ωρα σου πια 'ρθει,γλυκα θα αποχωρησεις,αφου νερο θα εχεις πιει,απ του ονειρου σου τις βρυσεις...κι ετσι γοργα και διαφανα,σαν το νερο κυλαει,μαζι με τις αισθησεις σου,στο ονειρο θα σε παει...................
Η ιστορια αυτη σε κρυες γραφτηκε βραδυες,που το τζακι εκαιγε ζεστα,και μαζι του εκαιγε καρδιες...Σε νυχτεσ που αν κι ο χειμωνας ηταν αγριος,ο δρομος της καρδιας καθε αλλο ηταν απο αδειος...
Το θερμο φως του ερωτα ομορφαινε καθε στιγμη,και η ευτυχια στα ματια της φαινοτανε λαμπρη..
Θα 'ταν δε θα 'ταν 16χρονω,κορμοστασια λαμπαδα κι ομως ακομη ενα μωρο..Τα σγουρα ξανθα μαλλακια της ελουζε το φως,και τα ματια της ητανε,παραδεισος σωστος..Σαν περπατουσε γυρω της μια αυρα ευτυχιας,που μαζευε επανω της,βλεμματα λατρειας..Η ζηλια δεν την επιανε,το ματι δεν κρατουσε,γιατι η καλοσυνη της,ολα τα νικουσε...Φοβο δεν ενιωσε ποτε,κι ουτε ειχε χυσει δακρυ,αλλα ολουσ τους βοηθουσε,και σ'ολα εβρισκε ακρη.
Ωσπου μια μερα βροχερη,μια μερα υγρη και κρυα,η μοιρα της την εμελλε,να νιωσει τα θηρια.Θηρια οχι κακα,του ερωτα μοναχα,που μεσα της χωθηκαν βαθεια,και φεραν τα πανω κατω στην καρδια...
Εκεινη λοιπον τη νυχτα,την κρυα,την βροχερη,τα ματια του συναντησαν,την ματια της την καυτη...
Κι εκεινος ομορφος,ψηλος,με καστανα μαλλακια,ειχε δυο ματια γαλανα,που σ'εκαναν κομματια...Τα ξυλα ετοτε μαζευε,να παει φωτια να βαλει,αλλα οταν την πρωτοκοιταξε,κεραυνος σαν του ΄ρθε στο κεφαλι...Ξεχασει τι ηθελε,ο δρομος που τον παει,το μονο που τωρα ηξερε,τρελα την αγαπαει..
Και περασαν μερεσ παμπολες,και οι μερες γιναν χρονια,κι αυτη η σπιθα στην καρδια,θαρρεισ κρατει αιωνια...Το μωρο τωρα μεγαλωσε,ο νεαρος εγινε αντρας,και σαν νομιζω ακουσα,ειν' γιος της Αλεξανδρας.
Λαμπρη γυναικα του χωριου,με κεφι και φινετσα,ολοι τηνε θαυμαζανε,κι ολοι την αγαπουσαν,ασχετως το ποιοι ητανε,κι απο ποιανου σκουφια κρατουσαν..
Ετσι λοιπον κι αυτος,σωστο παλικαρακι,πηγε κανταδα για να κανει,μ'ενα του φιλαρακι..Η αγαπη του σαν σημερα,ειχε γεννηθει,κι ηθελε να ειν' ο πρωτος,που χρονια πολλα θα πει.
Ετσι λοιπον πηρε τους δρομους,με βιολι κ ακορντεον,και υπακουσε στους νομους,της καρδιας και των μυαλων..
Να τος,σιγα αχνοφαινεται......
Στο παραθυρι εσταθη.............
Μονο που μια ανασα πηρε,και ξαφνικα εχαθη...
Λιποθυμησε απο την αγωνια,σαν να 'τανε καμια κυρια,αλλα γρηγορα εσηκωθει,και βαρος στην καρδια του το χει,που εδειξε τοση ευαισθησια,εστω και μπροστα σε αληθινη φιλια...
Πινει λιγο νερο,την ντροποη του μπας και καταπιει μ'αυτο.Δινει συνθημα νοερο,ενα δυο τρεια,και ολοι στο χορο!!!
Το παλιο μπαλκονι του σπιτιου,αξαφνα φωτιζει,και η γλυκια της παρουσια,με χαρα τον πλημμυριζει!Τωρα τραγουδα πιο δυνατα,οι στιχοι καθαριοι ακουγονται,το φιναλε λεει ξανα,και οι στιχοι σαν να φλεγονται..Αυτη εκει απο ψηλα κοιτα,με τη ματια της του δινει μια αγκαλια,εκεινος σαν να την ενιωσε θαρρω,απο ψηλα που τον κοιτω..
Λογια ομορφα,μοναδικα,της ψυθιριζει σιγανα,εκεινη αμηχανα δυο λεξεις,του λεει ρυθμικα,πολυ τον αγαπα!
Αυτη της η σφραγιδα,σωστη υπογραφη,εκλεισε ενα συμβολαιο ζωης,απλα μ'ενα φιλι..
Η μερα εκεινη χαραξε,μια κοινη πορεια,κι ακομη μαζι οδευουνε,σε καθε δυσκολια.Η αγαπη εχει πια φωλιασει,στη δικη τους την καρδια,και οσα κι αν εχουν περασει,η φλογα παντα θα κρατα...
Τους βλεπω,ανηφοριζουνε,σ'ενα μικρο σοκακι,τα μπαστουνακια τριζουνε,και μπρος ενα σπιτακι..Τα προσωπα δεν λαμπουν πια,θαρρεις δεν εχουν χρωμα,μα υπαρχει εκι μια πινελια,που στιγματιζει ακομα..και αν κοιταξεις πιο βαθεια,σ'αυτα τα γκριζα ματια,θα δεις ξανα μια κοπελια,στα ιδια μονοπατια...
Τα χρονια κι αν περασανε,γερο και αν σε πουνε,οι αναμνησεις θα ναι κει,νεο να σε κρατουνε...
Ζησε το τωρα,τη στιγμη,φτιαξε καινουργιους δρομους,κανε ονειρα σαν να σαι ενα παιδι,ασ'τις ευθυνες σ'αλλους ωμους...
Και οταν η ωρα σου πια 'ρθει,γλυκα θα αποχωρησεις,αφου νερο θα εχεις πιει,απ του ονειρου σου τις βρυσεις...κι ετσι γοργα και διαφανα,σαν το νερο κυλαει,μαζι με τις αισθησεις σου,στο ονειρο θα σε παει...................

0 Comments:
Post a Comment
<< Home